nieuws

Een te lage calciumhardheid kan niet alleen de waterbalans verstoren, maar ook leiden tot waterinstabiliteit, met als gevolg een grote hoeveelheid extreem fijne zwevende deeltjes. Dit uit zich uiteindelijk in wit, grijs of licht troebel water in buitenbaden.

Wie voor het eerst een buitenspa gebruikt, merkt vaak een veelvoorkomend verschijnsel op: vrijwel alle merken, fabrikanten en installateurs geven een lange lijst met verboden en veiligheidsvoorschriften. Deze omvatten onder andere een verbod op duiken, glazen flessen, alcoholgebruik, gebruik door kinderen zonder toezicht, het gebruik van schuimende badproducten en langdurig onderdompelen.

Een eenvoudige methode is om de kleur van het water te observeren. Als het water in de zwemspa groen of geelgroen wordt, of als er plaatselijk verkleurde plekken ontstaan, is er waarschijnlijk sprake van een algenprobleem. Is het water daarentegen slechts troebel met een witte of grijze tint, dan ligt het probleem waarschijnlijk bij de filtratie.

Veel consumenten gaan ervan uit dat, omdat ze een luxe zwemspa hebben gekocht, de waterstraal uit elke jet identiek zou moeten zijn. In werkelijkheid is het vanuit het oogpunt van vloeistofdynamica vrijwel onmogelijk om een ​​perfect uniforme waterstroom te bereiken.

Aanzienlijk hogere activiteitsniveaus van gebruikers In een standaard buitenjacuzzi zitten de meeste gebruikers gewoon, praten ze of ontspannen ze terwijl ze een massage krijgen; de hoeveelheid zweet die per uur wordt geproduceerd is relatief beperkt. Gebruikers van buitenzwembaden met spabaden zijn daarentegen doorgaans continu fysiek actief.

Ook als er geen zichtbare algen aanwezig zijn, raden veel professionele onderhoudsbedrijven aan om de buitenspa wekelijks licht te schrobben. Dit soort preventief onderhoud is veel kosteneffectiever dan later een plaag te moeten bestrijden.

In werkelijkheid is geen enkel apparaat dat water, elektriciteit, temperatuur en fysieke activiteit combineert volledig risicovrij; zwemspa's vormen daarop geen uitzondering. Het is echter belangrijk om onderscheid te maken tussen "risico's met zich meebrengen" en "gevaarlijk zijn".

In werkelijkheid is de overgrote meerderheid van de gevallen waarin het water van een buitenzwembad groen wordt, te wijten aan algengroei, een falend ontsmettingsmiddel, chemische onevenwichtigheden en de ophoping van verontreinigingen. Regenwater fungeert vaak slechts als een "trigger" voor het probleem in plaats van de hoofdoorzaak.

De ontwerpfilosofie voor de meeste zwemspa's is gericht op "verwijderen en reinigen" in plaats van "terugspoelen". Met andere woorden, wanneer het filter vuil wordt, moet de gebruiker meestal de filtercartridge verwijderen en handmatig reinigen. Dit verklaart waarom je op veel zwemspa's geen terugspoelknop of -ventiel aantreft.

In zwemspa's is de algendodende werking van ontsmettingsmiddelen (met name chloor) direct gekoppeld aan de pH-waarde. Als de pH buiten het ideale bereik ligt, neemt de daadwerkelijke desinfecterende werking drastisch af, zelfs bij een intensieve schokbehandeling.

Vanuit professioneel oogpunt wordt zwemmen in een zwemspa met onvoldoende of geen vrij chloor over het algemeen als onveilig beschouwd. Als het chloorgehalte te laag is, wordt de zwemspa mogelijk niet grondig gedesinfecteerd, waardoor het risico op infecties of watergedragen ziekten toeneemt.

Als de waterkwaliteit aanvankelijk goed is, zal een zwemspa-badkuip doorgaans niet direct na drie dagen groen worden. In omgevingen met hoge temperaturen of situaties met onvoldoende ontsmettingsmiddel versnelt de groei van algen en micro-organismen echter aanzienlijk.